نهفته‌ها است كه بد باشد و نتائج بدى به بار آورد بلكه هر چه از حالِ مردم ديده شود شايسته است كه از آن دم نزد مگر آنچه كه نقلِ آن براى مسلمانى سودمند است و يا براى دفع معصيت است چنانچه اداى شهادت در بردن و خوردن مال مسلمانى با رعايت حق ، و امّا اگر بيند كه مالِ خود را نهان مىكند ذكرِ آن نميمه است و كشفِ راز است و اگر سخن چينى ذكر عيب و نقص هم باشد نسبت به آنكه از او حكايت شود جمع بين نميمه و غيبت شود . و سبب و موجب سخن چينى چند چيز است : 1 - قصدِ بد كردن و زيان رساندن به كسى كه از او سخن گويند . 2 - اظهارِ دوستى و خيرخواهى نسبت به كسى كه با او اين سخن را گويند به قصدِ استفاده و طرفدارىِ او يا به مقصدِ ديگرى . 3 - خوش‌صحبتى و ورود در سخن زيادى و فضولى . و وظيفهء كسى كه نزدِ او سخن چينى شود شش چيز است : 1 - باور نكند زيرا سخن چين فاسق است و خدا از قبولِ قول فاسق منع كرده مگر آنكه بازرسى شود . 2 - او را از آن نهى كند و اندرزش دهد و كارش را زشت شمارد ، خدا فرموده : « امر به معروف كن و نهى از منكر » . 3 - به خاطر خدا او را دشمن دارد زيرا خدا سخن چين را دشمن دارد ، و دشمنى با دشمنِ خدا لازم است . 4 - به مجرد گفته سخن چينى به برادر دينى بد گمان نشود زيرا خدا فرمايد : « كناره كنيد از بسيارى گمان‌ها » بلكه صبر كند تا علم پيدا كند . 5 - سخنِ او موجب بازرسى و تجسس نگردد زيرا خدا فرموده : ( به مجرّد گمان ) « تجسّس نكنيد » . 6 - كار نمّام و سخن چين را براى خود نپسند و گفتار ناهنجارِ او را